1. Origjina e Sabatit në krijimSabati nuk fillon me popullin e Izraelit, por me krijimin e botës.Zanafilla 2:2

”Fjala “Sabat” vjen nga hebraishtja:שַׁבָּת — Shabbat (H7676)kuptimi: të pushosh, të ndalosh, të ndërpresësh punën.Kjo tregon se Sabati është një institucion i krijimit, jo vetëm një ligj për Izraelin.Kjo mbështetet edhe nga vetë Jezusi:Marku 2:27“Sabati u bë për njeriun dhe jo njeriu për Sabatin.”Fjala për Sabat në greqisht:σάββατον — sabbaton (G4521)Pra Sabati u bë për anthropos (G444) — që do të thotë njeriu në përgjithësi, jo vetëm hebrenjtë.

Debati rreth paracaktimit dhe vullnetit të lirë ka qenë një nga temat më të diskutuara në teologjinë e krishterë. Disa e shohin shpëtimin si diçka të vendosur plotësisht nga Perëndia, ndërsa të tjerë theksojnë përgjegjësinë dhe zgjedhjen e lirë të njeriut. Por kur lexojmë të gjithë historinë biblike nga Zanafilla deri tek Zbulesa, shohim se paracaktimi lidhet me një plan shumë më të madh: planin e Perëndisë për të krijuar një popull priftëror dhe mbretëror që do ta përfaqësojë Atë në krijim.

Ky plan nuk është i vonshëm. Bibla tregon se ai ishte menduar që para themelimit të botës.

Referenca:
Efesianëve 1:4–5; 2 Timoteut 1:9; Romakëve 8:29–30.

Plani i Perëndisë që nga Krijimi

Në fillim të Biblës shohim se njeriu u krijua sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë dhe iu dha një rol për të sunduar dhe për të përfaqësuar Perëndinë në tokë.

Referenca:
Zanafilla 1:26–28.

Ky mandat mbretëror dhe përfaqësues mund të kuptohet si një rol priftëror, sepse priftërinjtë në Bibël përfaqësojnë Perëndinë para njerëzve dhe njerëzit para Perëndisë. Në një kuptim të thellë, Adami dhe Eva u krijuan për të qenë përfaqësues të Perëndisë në krijim.

Shumë studiues biblikë e shohin kopshtin e Edenit si një lloj tempulli të parë, vendi ku Perëndia banonte me njeriun.

Referenca që lidhen me këtë ide:
Zanafilla 2:8–15; Ezekieli 28:13–14.

Prania e pemës së njohjes së së mirës dhe së keqes në kopsht ishte një provë e vullnetit të lirë. Kur Adami dhe Eva hëngrën prej saj, Perëndia tha:

Referencë:
Zanafilla 3:22.

Njeriu hyri në një dimension të ri të njohjes morale, por kjo ndodhi përmes mosbindjes dhe rënies.

Rënia dhe Konflikti Kozmik

Bibla nuk paraqet vetëm historinë e njeriut, por edhe një konflikt më të gjerë në univers. Në librin e Zbulesës përmendet se një pjesë e engjëjve u rebeluan dhe u mashtruan nga Satani.

Referenca:
Zbulesa 12:3–4; Zbulesa 12:7–9.

Këtu përmendet simbolikisht se dragoi tërhoqi me bishtin e tij një të tretën e yjeve të qiellit, një figurë që shpesh interpretohet si rënia e një pjese të engjëjve.

Ky rebelim krijoi një krizë morale në univers. Pyetja e madhe ishte: a sundon Perëndia me drejtësi dhe dashuri, apo me forcë?

Dashuria që buron nga zgjedhja e lirë

Bibla tregon se Perëndia dëshiron dashuri dhe adhurim që vijnë nga zgjedhja e lirë, jo nga detyrimi.

Referenca:
Ligji i Përtërirë 30:19; Jozueu 24:15; Mateu 22:37.

Perëndia nuk e detyron askënd ta dojë Atë. Dashuria e vërtetë kërkon liri. Për këtë arsye, Ai lejoi ekzistencën e zgjedhjes, edhe pse kjo përfshinte rrezikun e rebelimit.

Në këtë kuptim, Perëndia vendosi ta kthejë rebelimin dhe mashtrimin e Satanit në një plan shpëtimi që do të tregonte më qartë dashurinë dhe drejtësinë e Tij.

Referencë:
Romakëve 8:28.

Krishti – Adami i Dytë

Rënia e njeriut nuk e anuloi planin e Perëndisë për një priftëri mbretërore. Përkundrazi, ajo e bëri të nevojshme ardhjen e Krishtit si Adami i dytë.

Referenca:
Romakëve 5:12–19; 1 Korintasve 15:45–49.

Adami i parë solli mëkatin dhe vdekjen. Krishti solli drejtësinë dhe jetën.

Përmes ringjalljes së Tij, Krishti u bë i parëlinduri ndër shumë vëllezër, i pari që triumfoi mbi vdekjen në trup dhe u ringjall në lavdi.

Referenca:
Kolosianëve 1:18; Romakëve 8:29; 1 Korintasve 15:20–23.

Formimi i Priftërisë Mbretërore

Përmes Krishtit, Perëndia filloi të formojë popullin që kishte në plan që nga fillimi.

Apostulli Pjetër e përshkruan këtë popull:

Referenca:
1 Pjetrit 2:5
1 Pjetrit 2:9.

Besimtarët quhen:

• priftëri e shenjtë
• priftëri mbretërore
• popull i fituar nga Perëndia.

Krishti është guri i qoshes mbi të cilin ndërtohet ky tempull shpirtëror.

Referenca:
Efesianëve 2:19–22; 1 Pjetrit 2:6–7.

Paracaktimi si Plan për një Popull në Krishtin

Kur apostulli Pal flet për paracaktimin, ai shpesh e lidh atë me planin e Perëndisë për të bashkuar gjithçka në Krishtin.

Referenca:
Efesianëve 1:9–10; Efesianëve 1:11–12.

Njerëzit hyjnë në këtë plan përmes besimit dhe hirit të Perëndisë, jo përmes meritave.

Referenca:
Efesianëve 2:8–10; Romakëve 10:9–13; Gjoni 3:16.

Kështu shohim se plani i Perëndisë dhe përgjigjja e njeriut bashkëpunojnë në mënyrë të mistershme.

Sakrifica e Madhe e Dashurisë

Për të shpëtuar njerëzimin dhe për të zgjidhur krizën e mëkatit në univers, Perëndia ndërmori sakrificën më të madhe.

Referenca:
Gjoni 3:16; Romakëve 5:8; Filipianëve 2:6–8.

Dashuria e vërtetë është e gatshme të marrë rreziqe dhe të sakrifikojë. Kryqi është prova më e madhe e kësaj dashurie.

Përmes Krishtit, Perëndia ofron hir të pamerituar për të gjithë njerëzimin.

Referenca:
Titit 2:11; Efesianëve 1:7; Romakëve 3:23–24.

Përmbushja përfundimtare

Në librin e Zbulesës shohim përmbushjen e këtij plani. Ata që janë shpëtuar nga Krishti bëhen përjetësisht priftër dhe mbretër për Perëndinë.

Referenca:
Zbulesa 1:5–6; Zbulesa 5:9–10; Zbulesa 20:6.

Kjo është përmbushja e planit që filloi që nga krijimi: një njerëzim i transformuar që jeton në bashkësi të përjetshme me Perëndinë.

Përfundim

Kur shohim të gjithë historinë biblike, kuptojmë se paracaktimi nuk është thjesht një ide abstrakte teologjike. Ai është pjesë e planit të madh të Perëndisë për të krijuar një popull që e do Atë lirisht dhe që do ta përfaqësojë Atë në krijimin e ripërtërirë.

Rënia e njeriut dhe rebelimi i Satanit krijuan kaos dhe vdekje, por Perëndia vendosi ta kthejë këtë tragjedi në një histori shpëtimi dhe dashurie. Përmes Krishtit, Adamit të dytë, Ai po ndërton një priftëri mbretërore që do të jetojë përjetësisht në praninë e Tij.

Sabatit është një nga temat më të rëndësishme në Bibël dhe një nga urdhërimet që Perëndia i dha njerëzimit për të mirën e tyre. Që nga fillimi i krijimit, Perëndia e vendosi këtë ditë si një kohë pushimi, adhurimi dhe kujtese për veprën e Tij të madhe.

Origjina e Sabatit

Bibla tregon se Sabati fillon që në krijimin e botës. Pas gjashtë ditësh krijimi, Perëndia pushoi ditën e shtatë dhe e bekoi atë. Kjo tregon se Sabati nuk u krijua vetëm për një popull të caktuar, por që në fillim të historisë së njerëzimit ishte një ditë e veçantë e ndarë për pushim dhe shenjtërim.

Referenca biblike që flasin për këtë:
Zanafilla 2:2–3, Eksodi 20:8–11, Eksodi 31:17

Sabati si urdhërim i Perëndisë

Sabati është pjesë e Dhjetë Urdhërimeve dhe është një thirrje që njerëzit të kujtojnë Perëndinë dhe të ndalojnë nga puna e përditshme. Kjo ditë ishte një shenjë e marrëdhënies midis Perëndisë dhe popullit të Tij.

Referenca biblike:
Eksodi 20:8–11, Eksodi 31:13–16, Ligji i Përtërirë 5:12–15

Sabati në jetën e Jezusit

Në kohën e Jezusit, disa udhëheqës fetarë kishin shtuar shumë rregulla njerëzore rreth Sabatit. Jezusi tregoi se qëllimi i Sabatit ishte për të mirën e njeriut dhe për të bërë mirë. Ai shpesh shëronte në këtë ditë dhe mësonte se dashuria dhe mëshira janë në përputhje me frymën e Sabatit.

Referenca biblike:
Mateu 12:8–12, Marku 2:27–28, Luka 4:16, Luka 13:10–16, Gjoni 5:1–9

Sabati në kishën e hershme

Edhe pas ringjalljes së Jezusit, shumë besimtarë vazhduan të mblidheshin dhe të mësonin nga Shkrimet në ditën e Sabatit. Apostujt shpesh predikonin dhe diskutonin Shkrimet në këtë ditë.

Referenca biblike:
Veprat e Apostujve 13:14, Veprat e Apostujve 13:42–44, Veprat e Apostujve 16:13, Veprat e Apostujve 17:2, Veprat e Apostujve 18:4

Kuptimi shpirtëror i Sabatit

Sabati nuk është vetëm një ndalesë nga puna, por edhe një kohë për reflektim shpirtëror, për adhurim dhe për të kujtuar se Perëndia është Krijuesi dhe Shpëtimtari ynë. Ai na kujton që jeta nuk përbëhet vetëm nga puna dhe shqetësimet e përditshme, por nga marrëdhënia jonë me Perëndinë.

Referenca biblike:
Isaia 56:6–7, Isaia 58:13–14, Ezekieli 20:12, Hebrenjve 4:4–9

Sabati në të ardhmen

Bibla gjithashtu tregon se Sabati ka një kuptim që shkon përtej kohës së tanishme dhe lidhet me adhurimin e përjetshëm të Perëndisë.

Referenca biblike:
Isaia 66:22–23

Përfundim

Sabati është një dhuratë e Perëndisë për njerëzimin. Ai na kujton krijimin, na jep pushim dhe na fton të afrohemi më shumë me Perëndinë. Kur e kuptojmë qëllimin e vërtetë të kësaj dite, ajo bëhet një burim bekimi dhe paqeje në jetën tonë.

Referenca të tjera që lidhen me Sabatin:
Levitiku 23:3, Mateu 24:20, Kolosianëve 2:16–17, Hebrenjve 4:9–11

Frika e Perëndisë është një temë shumë e rëndësishme në Bibël. Kur Bibla flet për frikën e Perëndisë, nuk nënkupton një frikë që na largon nga Ai, por një respekt të thellë, nderim dhe përulësi përpara madhështisë së Tij. Kjo frikë na ndihmon të jetojmë me urtësi dhe të qëndrojmë larg së keqes.

Bibla na mëson se frika e Perëndisë është fillimi i urtësisë dhe themeli i një jete të drejtë. Kur njeriu e kupton madhështinë e Perëndisë dhe drejtësinë e Tij, ai fillon të jetojë me kujdes dhe me dëshirë për të bërë atë që është e drejtë.

Ka shumë vende në Bibël që flasin për frikën e Perëndisë. Disa prej tyre janë:

Fjalët e Urta 1:7
Fjalët e Urta 9:10
Psalmet 111:10
Psalmet 33:8
Psalmet 34:9
Predikuesi 12:13
Jobi 28:28
Ligji i Përtërirë 10:12
Isaia 33:6

Këto referenca na tregojnë se frika e Perëndisë nuk është diçka e vogël në jetën e besimtarit. Ajo është një pjesë thelbësore e marrëdhënies sonë me Perëndinë.

Kur një person ka frikë nga Perëndia:

• ai largohet nga mëkati
• ai kërkon të jetojë sipas vullnetit të Perëndisë
• ai zhvillon urtësi dhe kuptim në jetën e tij

Bibla gjithashtu tregon se frika e Perëndisë sjell bekime, mbrojtje dhe drejtim në jetën e njeriut.

Në fund, frika e Perëndisë nuk është vetëm një ide teologjike, por një mënyrë jetese. Ajo na kujton çdo ditë se Perëndia është i shenjtë, i drejtë dhe i denjë për nderimin tonë.

Në një botë ku shumë gjëra ndryshojnë çdo ditë, ekziston një gjë që mbetet e njëjtë: dashuria e Perëndisë. Ajo nuk varet nga rrethanat, nga gabimet tona apo nga ajo që ne bëjmë. Dashuria e Tij është e përjetshme, e pastër dhe e pakushtëzuar.

Bibla na kujton vazhdimisht për këtë dashuri të jashtëzakonshme.

Dashuria e Perëndisë për botën

Një nga vargjet më të njohura në Bibël na tregon qartë sa e madhe është dashuria e Perëndisë:

Gjoni 3:16
“Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që kushdo që beson në të të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme.”

Ky varg tregon se dashuria e Perëndisë nuk është vetëm një ndjenjë; ajo është veprim. Ai dha Birin e Tij për shpëtimin e njerëzimit.

Dashuri që nuk varet nga ne

Shpesh njerëzit mendojnë se duhet të jenë të përsosur që Perëndia t’i dojë. Por Bibla thotë diçka tjetër.

Romakëve 5:8
“Por Perëndia e tregon dashurinë e tij ndaj nesh në atë që, kur ende ishim mëkatarë, Krishti vdiq për ne.”

Kjo do të thotë se dashuria e Perëndisë nuk fillon pasi ne bëhemi të mirë. Ajo ekzistonte edhe kur ne ishim larg Tij.

Asgjë nuk mund të na ndajë nga kjo dashuri

Ndonjëherë njerëzit ndihen të humbur, të vetmuar ose të braktisur. Por Bibla na jep një premtim të fuqishëm.

Romakëve 8:38–39
“Sepse jam i bindur se as vdekja, as jeta, as engjëjt, as principatat, as fuqitë, as gjërat e tashme, as ato që do të vijnë, as lartësia, as thellësia, as ndonjë krijesë tjetër nuk do të mund të na ndajë nga dashuria e Perëndisë që është në Krishtin Jezus, Zotin tonë.”

Kjo dashuri është më e fortë se frika, më e madhe se gabimet tona dhe më e qëndrueshme se çdo rrethanë.

Si duhet të reagojmë ndaj kësaj dashurie?

Kur e kuptojmë sa shumë na do Perëndia, përgjigjja jonë duhet të jetë:

• ta duam Perëndinë me gjithë zemër
• t’i besojmë Atij në çdo situatë
• të tregojmë dashuri ndaj njerëzve të tjerë

Bibla thotë:

1 Gjonit 4:19
“Ne e duam atë, sepse ai na deshi i pari.”

Dashuria që marrim nga Perëndia duhet të reflektohet edhe në mënyrën se si ne i trajtojmë të tjerët.

Përfundim

Dashuria e Perëndisë është një nga të vërtetat më të bukura të Biblës. Ajo nuk mbaron kurrë, nuk dobësohet dhe nuk ndryshon. Pavarësisht se ku ndodhemi në jetë, ne gjithmonë mund të kthehemi te kjo dashuri.

Perëndia na do me një dashuri të përjetshme dhe na fton të jetojmë në këtë dashuri çdo ditë.